?>

Posts by Սևակ Գևորգյան

189704_463730870337236_1631656243_a– Արի ամուսնանանք, – կասեմ ես քեզ մի օր: Կասեմ հանկարծ ու լուրջ առանց դիմախաղի, կասեմ այնպես կամաց, որ ապակին հայելու չզրնգա մթում, միայն թեթև քրտնի: Կասեմ դանդաղ, թաքուն, որ ականջիդ համար իմ բարբաջը կապույտ գաղտնիքի պես հնչի, գաղտնիքի պես լսվի սրտիդ դատարկ ներսում, գաղտնիքի պես այնտեղ մի անկյունում քնի, որ դու ինքդ էլ մի պահ չհավատաս օդին, որ մտածես, թե իմ շրթունքները խելառ որոշել են մատնել կամ էլ կատակ արին: Read on »

483016_463385460371777_20214196_a Ես տեսա նրան առաջին անգամ Ծաղկաձորում: Կուսակցական հավաք էր ինչ-որ, երիտասարդ կուսակցականների հանգիստ-սեմինար կամ այդտեսակ, նմանատիպ անվանումով միջոցառում: Էականը դա չէ, քանի որ իրականում էլ, ուղղակի, պատանիներ էին հավաքվել տարբեր շրջաններից, տարբեր շրջաններ ներկայացնող, տարբեր մոտեցումներով, տարբեր շարժառիթներով: Միայն հիշում եմ, որ լուրջ ինչ-որ բան չկար, այլապես ես այնտեղ չէի լինի: Read on »

big-196x300
Քամին ավլում էր գազոններն ու հողը բերում լցնում սալիկապատ մայթերին, գլորում դրանց վրայով, ցաքուցրիվ անում քաղաքով մեկ… Տերևների պարը տեսնում էին ցածր դասարանների դպրոցականները, ովքեր մտաբերում էին դա «Աշունը Երևանում» շարադրության մեջ անպայման ներառելու համար: Այգին եղանակի հետ համահունչ կիսադատարկ էր և եկել էր արդեն մոտ օրերս փակվելու տեսլականը: Կարուսելները քամուց օրորվում էին, գրեթե, մարդ չկար, այգեպանները խոտերի մեջ տերևներն էին վառում և անընդհատ պտտվում մխացող կրակի շուրջը, որովհետև քամին անդադար փոխում էր ծխի ուղղությունը: Read on »

531094_460528680657455_874774257_aԵվ այն սիրով, որ անծանոթ այս մանչուկն էր ինձ փարվել, ես միշտ ուզել եմ քեզ ամուր գրկել… Այն, ինչ արեցիր դու ինձ համար իմ մանկության տասն և ավելի տարիների ընթացքում, անհատուցելի է… Ես միշտ ուզել եմ մի լավ բան անել քեզ համար, միշտ ուզել եմ ասել, որ անկախ ամեն ինչից, ես քեզ ընդունում ու սիրում եմ… Այս Ամանորին էլ մեր տանը չես լինի… Դա էլ եմ հասկանում… Քո օրինական ընտանիքը, քո օրինական աղջիկը, Ամանորը… Իսկ ե՞ս… Մի ժամանակ ես ատում էի քեզ, անկեղծ, ուզում էի, որ մեռնեիր, նույնիսկ մտածել եմ քեզ թույնել… Չգիտեմ, մի տարիք էր դա… Read on »

Աղաղակող մարդիկՄենք կբաժանվենք նորմալ մարդկանց նման և ծուխը մի պահ կանշարժանա օդում: Հետո լուռ քայլերով կհեռանամ քեզնից, իսկ օդում կանգնած ծուխս կցրեն աղաղակող մարդիկ…
Ես եկա քեզ մոտ ուրբաթ ուշ գիշերին, երբ քնած էին բոլորը հանգիստ և անգամ շունն էր անտեղյակ այդ ուշ ժամի շարժից: Դու սպասում էիր, որ գայի, այնպես, ինչպես գիտեի, որ վերջին գիշերն է սա լուսանալու կողքիդ… Փակ աչքերով քնատ, դու ինձ բարևեցիր և մահճիդ կողքին ես նստեցի ծանր… Ընդհատ շնչառությունդ վերսկսում էր հազով և ես Read on »

21175_460496410660682_1938337761_aԱյդ սենյակից դեռ երկար կգա սուր հոտն անուրջներիդ և գիշերներն անվերջ կթավալվես անկողնումդ, իսկ հրդեհն ամեն անգամ ավելի ու ավելի ուժեղ կկլանի ազդրերդ, մեջքդ և բոցի լեզվակները կգան, կանգ կառնեն վզիդ տակ, բայց ներսից կոկորդդ կսեղմեն ու կստիպեն խեղդվել… Աներևույթ օղակները կսեղմեն քեզ, կճզմեն այնպես, ինչպես բեռնատարներն են ճզմում միջատներին… Բաց պատուհանները երբեք չեն էլ օգնի, օգնություն մի փնտրիր դրսում, մաքուր օդի մեջ չկա ոչ մի կաթիլ հանգիստ, իսկ սենյակիդ օդը վաղուց է մաքրվել… Read on »

Գիտես, այնքան հաճախ եմ

Հավատում իմ ասածներին,

Ասածներին իմ քու~յր,

Որ կարծես չեմ էլ ասե~լ:

Ու չեմ ընկալում մի պահ,

Մի պահ կամ մինչ այսօր,

Ո՞վ ես դու ինձ համար,

Սիրուհի՞, ընկե՞ր, թե՞ քույր… Read on »