Posts by Սևակ Գևորգյան

531094_460528680657455_874774257_aԵվ այն սիրով, որ անծանոթ այս մանչուկն էր ինձ փարվել, ես միշտ ուզել եմ քեզ ամուր գրկել… Այն, ինչ արեցիր դու ինձ համար իմ մանկության տասն և ավելի տարիների ընթացքում, անհատուցելի է… Ես միշտ ուզել եմ մի լավ բան անել քեզ համար, միշտ ուզել եմ ասել, որ անկախ ամեն ինչից, ես քեզ ընդունում ու սիրում եմ… Այս Ամանորին էլ մեր տանը չես լինի… Դա էլ եմ հասկանում… Քո օրինական ընտանիքը, քո օրինական աղջիկը, Ամանորը… Իսկ ե՞ս… Մի ժամանակ ես ատում էի քեզ, անկեղծ, ուզում էի, որ մեռնեիր, նույնիսկ մտածել եմ քեզ թույնել… Չգիտեմ, մի տարիք էր դա… Read on »

Աղաղակող մարդիկՄենք կբաժանվենք նորմալ մարդկանց նման և ծուխը մի պահ կանշարժանա օդում: Հետո լուռ քայլերով կհեռանամ քեզնից, իսկ օդում կանգնած ծուխս կցրեն աղաղակող մարդիկ…
Ես եկա քեզ մոտ ուրբաթ ուշ գիշերին, երբ քնած էին բոլորը հանգիստ և անգամ շունն էր անտեղյակ այդ ուշ ժամի շարժից: Դու սպասում էիր, որ գայի, այնպես, ինչպես գիտեի, որ վերջին գիշերն է սա լուսանալու կողքիդ… Փակ աչքերով քնատ, դու ինձ բարևեցիր և մահճիդ կողքին ես նստեցի ծանր… Ընդհատ շնչառությունդ վերսկսում էր հազով և ես Read on »

21175_460496410660682_1938337761_aԱյդ սենյակից դեռ երկար կգա սուր հոտն անուրջներիդ և գիշերներն անվերջ կթավալվես անկողնումդ, իսկ հրդեհն ամեն անգամ ավելի ու ավելի ուժեղ կկլանի ազդրերդ, մեջքդ և բոցի լեզվակները կգան, կանգ կառնեն վզիդ տակ, բայց ներսից կոկորդդ կսեղմեն ու կստիպեն խեղդվել… Աներևույթ օղակները կսեղմեն քեզ, կճզմեն այնպես, ինչպես բեռնատարներն են ճզմում միջատներին… Բաց պատուհանները երբեք չեն էլ օգնի, օգնություն մի փնտրիր դրսում, մաքուր օդի մեջ չկա ոչ մի կաթիլ հանգիստ, իսկ սենյակիդ օդը վաղուց է մաքրվել… Read on »

Գիտես, այնքան հաճախ եմ

Հավատում իմ ասածներին,

Ասածներին իմ քու~յր,

Որ կարծես չեմ էլ ասե~լ:

Ու չեմ ընկալում մի պահ,

Մի պահ կամ մինչ այսօր,

Ո՞վ ես դու ինձ համար,

Սիրուհի՞, ընկե՞ր, թե՞ քույր… Read on »

Այն աղջիկն է հիմա

Իջել սրտիս վրա,

Այն աղջիկը թեթև,

Ճերմակ, ինչպես լուսին: Read on »

Բավական է արդեն

Ստվերներդ կոտրեն

Ապակիներն իմ տան

Ու աչքերդ նորից

Երկինքներից սաստեն:

Բավական է արդեն,

Այն ինչ չունենք հիմա

Եվ էլ պետք չի նորը.

Դու գիտես մեղանչել:

Ես թաքուն եմ պահում

Երկինքներս կապույտ,

Որ չապականես այն

Շրթներկով քո յուղոտ:

Իմ աչքերի միջով դու անցել ես այնպես,

Ինչպես փայտն է անցնում սղոցների միջով,

Իմ երգերում ես տեսել եմ միշտ քեզ,

Այնքան տխուր, ու թաց աչքերով այնպես:

 

Դու եղել ես միշտ թաց, աշնանային կարծես

Ես կողքիդ ապրել ու անձրևանոց եմ դարձել:

Ինձ համար մինչև քեզ հազար տարի անցած

Ճանապարհներ կային ու մութ, ու լուսին կարծեմ: