Posts by Սևակ Գևորգյան

387782_460485800661743_172771193_aՈւ դու թաքուն լուսամուտիդ հետևից ինձ ես փնտրում ամբոխներում ապարդյուն, մինչդեռ արդեն բաժանվելով նրանցից` ես, որպես մեկ (առանց ամբոխ), թափառում եմ փողոցներում քաղաքիս ու գրիչով իմ կարմիր ուղղումներ եմ անվերջ անում պատերին:

Դու` քո պատը, ու քո մուտքում, ուր պատերն են ամբողջովին գրոտված, ես փորձում եմ Read on »

387737_460485153995141_1923784774_aԱնկարևորությունս թաքցնելով լռությանս մեջ` ես ներում եմ ձեր բոլոր հայացքներն ու հավաքելով բազմությունից հատուկենտ ժպիտներ` առաջ անցնում ձեզնից` թիկունք պարզած: Ես գնում եմ, ու մեջքից արդեն ձայներ էլ չեն լսվում, արդեն չկա քրքիջ, ոչ մի շշուկ ու բառ…

Գրպաններիցս հարցականներ եմ հանել ու շաղ եմ տալիս դրանք անխնա, գուցե մի օր քամին քշի դրանց, ու պարարտ հողից պատասխանների անտառ գոյանա… Read on »

546763_460528053990851_411484386_aԱնիի հետ ծանոթացել էի հինգ տարի առաջ, երբ երկուսս էլ ուսանող էինք: Սովորում էինք տարբեր բուհերում, բայց այդ տարիներին նա էլ ինձ պես հաճախ էր լինում ինտերնետ-սրճարաններում: Այդ ժամանակ առաջին կուրսում էի, և ինտերնետը նոր-նոր սկսել էր  հասնել նաև մեր կովկասյան պետություն և իրեն սիրահարեցրել գրեթե բոլոր ուսանողներին և երազկոտ արկածախնդիրներին: Անիի հետ «ման եկանք» երեք տարի և չորրորդ կուրսում ամուսնացանք: Նրա ծնողները լուրջ պաշտոններ էին զբաղեցնում և շատ հարուստ էին: Ինձ օգնեցին հիմնել սեփական արվեստանոց և մի քանի ցուցահանդեսներ բացել, որից հետո ինձ ճանաչեցին: Ես էլ սկսեցի շատ պատվերներ և լավ պատվիրատուներ ձեռք բերել: Read on »

481773_460527920657531_258940159_aԽնձորենին ու եղևնին միասին էին մեծացել։ Երկուսին էլ տնկել էին նախորդ տանտերերը։ Երևի պատահական չէր, որ կողք-կողքի էին տնկել, որովհետև այգու այդ մասում ուրիշ ծառ չկար։ Եղևնին միշտ հիանում էր իր զմրուխտյա շքեղ շորերով, իր ձիգ կեցվածքով։ Սրտի խորքում ուրախանում էր` նայելով կռացած խնձորենուն, որի տերևներն ամեն աշուն թափվում էին` մերկացնելով նրան։

Բայց եղևնին անհանգիստ էր։ Այսօր լսել էր տերերի խոսակցությունը. «Վաղն անպայման պետք է կտրենք եղևնին, արդեն բավականին մեծացել է»։ Մի անորոշ ցավ էր կրծում նրա սիրտը։ Read on »

483090_460478477329142_1243303992_a (1)«Դու ինձ նարնջագույն վարդեր էիր բերել։ Արդեն թառամել են։ Ես դրանք տարել եմ իմ սենյակ, զգույշ պոկոտում եմ թերթիկներն ու պահում այն հաստ կազմով տետրիս մեջ, ուր ամեն ինչ քո մասին է։ Այդպես ես անում էի չորս տարի առաջ, երբ հայրս չգիտեր, որ ընկեր ունեմ։ Տուն գալուց նստում էի մեր տան մոտի այգում, հերթով պոկոտում քո նվիրած ծաղիկների թերթիկներն ու շարում նույն տետրիս էջերի արանքում։ Ես դրանք լրիվ պահել եմ։ Տետրս այն ժամանակ գրեթե դատարկ էր, այնտեղ միայն «Աշնանային անձրևն»-ն էր, իսկ այսօր բոլոր էջերից գոռում է, որ սիրում եմ քեզ, թեև Read on »

x_052f10ef

Եթե անհաջող առաջին տղամարդ ունեցած կինն իր հետագա ողջ կյանքում զզվանքով կամ վախով է նայում տղամարդ կոչվող “գարշելի էակներին”, մինչ չի հանդիպում ճակատագրով նախատեսված իր միակին կամ գուցե ուղղակի մի լավ, գրագետ տամարդու (չնայած, դա դառնում է անհավանական այնքան, ինչքան որ կգա սպիտակ ձիով արքայազնը), ապա տղամարդու դեպքում… Ցավալի է, երբ կանանց մեջ սկսում ես միայն էգեր տեսնել… Read on »

536641_460476100662713_118629687_aՆա շարունակում էր անթարթ ու ուշադիր ինձ նայել, իսկ ես այդպես էլ չէի կարողանում մտաբերել, թե որտեղ եմ առաջներում տեսել նրան։ Երբ նավթի լամպի թրթռացող լույսի տակ մի պահ շողաց նրա վախվորած  ու թաց հայացքը, հանկարծ հիշեցի, որ ամեն գիշեր իմ երազում ես այստեղ, այս սենյակում, այս նույն լամպի լույսի տակ հանդիպում եմ վախվորած աչքերով այս նույն աղջկան։ Դե իհարկե, հենց նրան եմ տեսնում ամեն անգամ, երբ գիշերում անցնում եմ երազների և իրականության, գուցե գոյություն չունեցող, անհաստատ այդ սահմանը։ Read on »