Posts by Սևակ Գևորգյան

14779493.67086523Այսօր դու քանդեցիր տունս

Ու ձեռքերովդ սառը

Գողացար քունս:

Սուրճի համ ունեն

Շուրթերդ դառը

Բայց դեռ չեմ գտել Read on »

1574Անավարտ երկտողի պես է…

Ամեն գլորվող օրը թվում էր, թե մոռացման է տանելու:

Ես ինքնաարդարանում էի օրացույցի փոխվող սյունակների հետ…

Ամեն վայրկյան ուզում եմ պատկերացնել, թե ինչ ես այդ պահին անում դու: Read on »

10409138_699918096734715_5610833715898067265_nՈրովհետև դու արևի նման ես… Դու ինձ համար տաքի, լավի, ամռան խորհրդանիշն ես…

Գիտե՞ս, արևը երբեք չի տխրում: Նա գիտի, որ այդպես միշտ ձմեռ կլինի: Մարդիկ միշտ էլ սիրում են արևը, և հետո՞ ինչ, որ ամռան տապին ձմռան մասին են երազում և անիծում շոգը: Ամռանն արևը շատ է լինում, այնքան, որ մարդիկ չեն դիմանում: Այդպես շատ մեկ էլ դու ես տալիս, դրա համար միշտ դժգոհ են մնում… Read on »

juliuscaesar_510Դու միակն ես, ում ես ասել եմ «գարուն»:
Դու միակն ես, ում ես վստահեցի, ում նկատեցի միլոնավորների մեջ ու երկար, շատ երկար ժամանակ անց:
Մեղադրելը միշտ հեշտ է, երբ իրականությանը քո սեփական աչքերով ես նայում…
Մի անգամ ասել եմ, որ ցանկացած հարցում ես կարող եմ ապացուցել, որ դու ճիշտ ես և` հակառակը: Գուցե, ես եմ սոփեստ, գուցե` աշխարհում ամեն ինչ ունի իր հակառակը, ինչպես դրական և բացասական բևեռները, արուներն ու էգերը, լույսն ու մութը… Եվ այլն… Read on »

13463688785_bc21386c3f_zԵս երբեք այլևս չեմ կարողանա բարձրանալ այս մուտքի աստիճաններով, ուր ժամանակին ամեն օր էի լինում: Թերևս, նա ՝ նույնպես…

Ես նրանից մեծ եմ մեկ ամսով կամ մի փոքր քիչ: Ես ծնվել եմ այս բակում, ուր ապրել են պապերս, նրանց պապերը և այդպես շարունակ, չնայած, վստահ չեմ, որ այս բակն այդքան հին է, որովհետև մեր բանվորական թաղամասն, ասում են, բավականին երիտասարդ է: Տաս տարեկան էի, երբ նա եկավ մեր բակ: Ինքն էր և տատը: Տեղափոխվել էին կենտրոնից: Հենց առաջին օրից չէի սիրում նրան, որովհետև շատ կոկիկ և նրբլիկ տղա էր: Read on »

0_498f1_6dca0d1c_XL-Երազներումդ էլի ես չկամ, դու ինձ փոխում ես բոլորի հետ միշտ, կարմիր են վարդերդ, շփոթվել ես նորից, քեզ ո՞նց հասկացնեմ, որ Հասմիկը չեմ… Read on »

0a2af5e8ff3d6b4d68f8392dc745b9f8Այնքան հարցեր ունեմ քեզ հետ կապված ու լուռ, որ շնչում եմ հիմա մերկությունը հայացքիդ ու փախուստի ճամփա որոնում… Դու եկար, երբ նա կար, երբ նա լալիս էր… Քո ժպիտներով անսահման, թեթև, դու կապկպեցիր աչքերս արագ ու գիշերվա մեջ` մի ակնթարթում նա դարձավ մենակ, իսկ ես առանց քեզ… Նա փլվեց արդեն անզորության մեջ ու լացը դարձավ վայրի հեկեկոց, ես ականջներս էի փորձում խցանել, իսկ իմ մյուս ձեռքով իրանդ էի գրկել… Read on »