Երիցուկ

31-12-2011

1024_460517453991911_487132601_a– Սիրում է, չի սիրում, սիրում է, չի սիրում…,- ու սկսեցին թափվել սպիտակ թերթիկներն արագ: Մի քանիսն էին մնացել արդեն, իսկ տղան անհանգիստ կանգ առավ, վառեց սիգարետն ու սպասեց:

– Բարև, – ասաց ծաղիկը նրան:

– Բարև, – զարմացավ տղան:

– Ես մեռնում եմ, – ժպտաց ծաղիկը,- իսկ դու չգիտես:

– Ի՞նչ չգիտեմ,-հարցրեց տղան,-որ մեռնում ե՞ս:

– Չէ, որ չի կարելի ծաղիկը բզկտել, որ չնայած ես ծնվել եմ այստեղ ու եթե դու չլինեիր ես կապրեի բավականին երկար, բայց ամեն դեպքում…

– Ամեն դեպքում ի՞նչ:

– Ամեն դեպքում, ցանկացած ծաղիկ իրեն լավ է զգում տանը, ծաղկամանի մեջ, որ ինչքան էլ ես գեղեցիկ լինեմ, ես աննկատ եմ այս դաշտում, իսկ տանը ես միակն եմ ու միշտ ուշադրության կենտրոնում:

– Հիմա ես քեզ տուն տանե՞մ, դնեմ ծաղկամանի մե՞ջ:

– Չէ, ես քեզ համար ծաղիկ չեմ, դու ինձ քաղեցիր հենց այնպես, որ, իբր, ինչ որ բան հասկանաս… Իսկ քո ծաղիկը չես համարձակվում քաղել:

– Ո՞րն է իմ ծաղիկը:

– Եթե մինչև այժմ չես հասկացել, թե որն է քո ծաղիկը, ապա իմ նմաններին անվերջ բզկտելը քեզ ոչինչ չի տա:

– Այսի՞նքն:

– Լսիր, վերցրու ինձ, թեկուզ այսպես կիսատ – պռատ, գնա, ուղղակի, տուր ինձ նրան ու ասա, որ ինքն այս կյանքում ամենագեղեցիկ ծաղիկն է և դու ուզում ես քաղել նրան, որպեսզի տանես տուն ու լցնի նա քո տունը իր գեղեցկությամբ և բույրով…

– Բայց նա, ախր…

– Սուսսս: Մի մոռացիր, որ դաշտում շատ ծաղիկներ կան, աճում ու մեռնում են հենց այնպես, որ մեզանից յուրաքանչյուրի երազանքն է լինել տանը, ծաղկամանի մեջ, քան անիմաստ նվիրել բույրը քամիներին ու մեռնել գեեցկությունը անձրևների ու արևների մեջ վատնելով…

Google