Իզուր

05-02-2014

82-chem-opasna-odinokaya-zhenshinaԱյս ցրտի ու մենակության մեջ կուզեի , որ դու գայիր: Գայիր մտնեիր ակնոցներիս ետևն ու միասին զբոսնեինք:
Տես, սրանք այն ճամփաներն են, որոնցով ես երբեք քեզ հետ չեմ անցել, թեև հաճախ երազել եմ դրա մասին: Սա իմ դպրոցն է, ուր դու, ճիշտ է, եղել ես, բայց ավելի շուտ , քան ես:
Սա այն երկկողմանի մուտքն է, ուր ես առաջին անգամ հասկացա մահվան ու կյանքի բաժանումը, որի մասին դու այդպես էլ չիմացար, իսկ ինձ փրկեց անասնաբույժը Գարիկենց գյուղի: 
Այս կանգառն այսպես անփոփոխ էլ մնաց: Հիշու՞մ ես, որ միասին այստեղ տրոլեյբուս էինք սպասում, բայց դու միշտ ինչ-որ մեքենաներով էիր գնում, ինչ-որ անծանոթ մարդկանց հետ ու ինձ էլ ասում էիր, որ տանը չասեմ: Ես չէի ասում, իզուր… Չնայած, եթե ներքուստ վստահ լինեի, որ ասածս մի բան կփոխի, գուցե ասեի…
Ես վախենում էի քեզանից: Ու անգամ շանտաժ չեմ արել երբևէ ասել-չասելով: Ես այդպես էլ ոչինչ չասացի, բայց մեկը մի օր ասեց: Ես հիշում եմ, որ դու ինձ բակում ինչ-որ թուղթ տվեցիր ու ասեցիր, որ տամ տատիին ու ճամփին չկարդամ: Ես խոստացա ու չկարդացի, իզուր… Այդ թղթից տանը լացուկոծ սկսվեց, բոլորը խառնվեցին իրար, բայց ես այդպես էլ չիմացա, թե ինչ կար գրված: Ինձ հարցրեցին, թե որ կողմ ես գնացել ու բոլորը տանից վազեցին դուրս: Ես մնացի մենակ, թուղթը սեղանին, բայց խոստացել էի չկարդալ ու չկարդացի: Քեզ հետո գտան, չեմ էլ հիշում, թե որտեղից, բայց դու ոչ վախեցած էիր, ոչ էլ քեզ հետ բան էր եղել: Ես զարմացա, թե բոլորն ինչու էին վախեցած վազվզում: Չէ՞ որ ոչինչ չէր եղել… Իզուր:
Հետո ես ու դու առանձին էինք ապրում, տես, մեր նախկին տան պատուհանին լույս է վառվում, իսկ այն ժամանակ դու սպիտակ սավանով փակել էիր բոլոր պատուհանները, չնայած, արևը օրվա ինչ-որ ժամերի մի ծակ գտնում էր ներս գալու համար: Ես դա հաստատ ասել չէի կարող, որովհետև ցերեկները հազվադեպ էի տանը լինում ու դու նույնպես:
Տես այն մարդն է սա, որ մի քանի անգամ քեզ հետ մեր տուն է եկել: Ես պառկում էի ու աչքերս փակում այնպես, ասես քնած եմ, որովհետև տուն մտնելուց առաջին բանը դա էիր ստուգում: Բայց երբ անաղմուկ հեռանում էիր սենյակիցս, ես թաքուն վեր էի կենում ու դռան ճեղքերից նայում ձեզ… Իզուր…
Սա նույն մարդն է, չգիտեմ անունը կհիշե՞ս, թե՞ չէ, բայց երբ նա մի օր ինչ-որ բանից կատաղած եկավ, ոտքով ջարդեց տան դուռը, դու փախար մտար լոգարան ու փակվեցիր ներսում, իսկ նա էլ փորձում էր այդ դուռն էլ ջարդեր, ես էի, որ վազելով գնացի մեր կողքի բակի Կարենենց տուն ու նրա հորը ամեն ինչ պատմեցի, որովհետև ոստիկան էր ու նա ինձ հետ եկավ: Իզուր…
Հետո նա սկսեց նաև քո հետ գալ…
Ես երկար ժամանակ ափսոսում էի, որ քեզ փրկել եմ, անկեղծ…
Հիշու՞մ ես մեր բաց բալկոնը: Դու ինձ մի օր կողպեցիր տանը, ես այդ բալկոնով փախա, չնայած, երրորդ հարկում էր, բայց տես, ինձ բան չեղավ: Ես գնացի Նրա մոտ ու ամեն ինչ պատմեցի: Նա ոչինչ չասաց, կակաո սարքեց, հացին կարագ քսեց, դրեց պլիտային ու կիսավառած տվեց ինձ: Հետո, երբ դու Նրա տան դուռն էիր ջարդում եսիմ ում հետ, ես փախել մտել էի մահճակալի տակ: Դուք մտաք ներս, ինչ-որ բան խոսեցիք, հետո դու Նրան հրեցիր և Նա ընկավ: Հետինդ քեզ քաշեց, որ ձեռք չտաս ու փախաք: Ես մի կես ժամ էլ մնացի մահճակալի տակ ու դուրս եկա…Նա ընկած էր գետնին, գլխի տակ արյան լճակ էր: Ես վախեցա ու փախա:
Դու կանգնել ու լացում էիր Նրա դագաղի կողքին գլուխը գրկած: Նա ճերմակ-ճերմակ մազեր ուներ ու բարի հայացք: Ես դրանից բացի ոչինչ չէի տեսնում ու միշտ մտածում էի, որ ես եմ մեղավոր, եթե ես չփախնեի… Կապույտ «ԵրԱզ»-ով նրան տարան, մի քանի հոգի մարդ կար: Դուք բոլորդ գնացիք, ես մնացի մենակ…
Հիմա չգիտեմ, իրականում ե՞ս չկամ, թե՞դու, բայց ամեն անգամ մենակ եմ անցնում այս բոլոր ճամփաներով ու հիշում:
Հիշողությունները մեր բոլորի դատավորներն են, որովհետև միայն ինքդ քո մեջ ես իմանում, թե ամեն ինչ իրականում ինչ գույն է ունեցել, թեև այն կարող ես ներկայացնել տարբեր տեսքերով, բայց ինքդ քո մեջ ամեն անգամ անցնում ես այդ նույն ճանապարհներով: Ես երազում էի, որ մի օր մտնեիր ակնոցիս ետևն ու իրար հետ անցնեինք այս բոլոր ճամփաներով… Բայց իզուր…

19.01.2014թ.

Google