Մարոն

10-03-2014

Քո խմած բաժակով չեն խմի, դեն կնետեն, կջարդեն: Քաղաքում իմ այս հին քեզ լավ գիտեն, Մարո, իմ գիժ, իմ առաջին սեր… Ես հետևում էի քեզ թաքուն ու նայում ամեն մի ճեղքից, բարձրանում անգամ տանիքները շենքերի, որ տեսնեմ, թե ինչպես ես դու ապրում: Իսկ դու ապրում էիր անտեղյակ, ապրում քեզ համար, քո կյանքում, ու չէիր էլ մտածում, որ մի օր ինչ որ տեղ ծնվել եմ նաև ես: Չէիր էլ մտածում, թե ով է ձեր մուտքում ծաղիկներ դնում քեզ համար, թե ով է այսքան բարեխիղճ ծնունդ, մարտի ութ, ամանոր քո մասին տողեր հորինում…

Գանգուր էին քո մազերը սև, աչքերդ մազերից առավել ու միայն շուրթերդ էին սրտաձև վարդագույն կամարով ինձ ժպտում: Ես գիտեի, որ շուրթերդ երբեք դեռ ոչ մեկ չի համբուրել ավաղ, բայց տխրում էի մի պահ, ու գիտեի ինչու. «Ծծող է»,- քո մասին ասում էին նրանք:

Այդպես էլ չիմացա, թե դու ուր կորար: Վերջին գիշերը սենյակդ մթնեց, իսկ առավոտյան գնացել էիր տանից կամ էլ ուշ գիշերին, երբ քնած էի արդեն: Ես երկար նայեցի քո տան պատուհաններին առանց վարագույր, որոնց երկու ճերմակ սավան էր փակցրած ու մի կապ սխտոր ցանցկեն գուլպայի մեջ:

Դու կորար իմ կյանքից, իսկ կյանքում չգիտեմ, բայց ամեն անգամ պատկերացրել եմ, թե ինչպես եմ փորձում համբուրել ու այդ ժամանակ ինձ ասում ես դու կամ էլ ընկերս արդեն լրիվ հարբած. «Չի կարելի»:

«Կարելի է», – շշնջացել եմ թաքուն…  շշնջացել, բայց երբեք չեմ համբուրել քեզ…

 

 

Google