SMS գրող աղջիկը

31-12-2011

483090_460478477329142_1243303992_a (1)«Դու ինձ նարնջագույն վարդեր էիր բերել։ Արդեն թառամել են։ Ես դրանք տարել եմ իմ սենյակ, զգույշ պոկոտում եմ թերթիկներն ու պահում այն հաստ կազմով տետրիս մեջ, ուր ամեն ինչ քո մասին է։ Այդպես ես անում էի չորս տարի առաջ, երբ հայրս չգիտեր, որ ընկեր ունեմ։ Տուն գալուց նստում էի մեր տան մոտի այգում, հերթով պոկոտում քո նվիրած ծաղիկների թերթիկներն ու շարում նույն տետրիս էջերի արանքում։ Ես դրանք լրիվ պահել եմ։ Տետրս այն ժամանակ գրեթե դատարկ էր, այնտեղ միայն «Աշնանային անձրևն»-ն էր, իսկ այսօր բոլոր էջերից գոռում է, որ սիրում եմ քեզ, թեև դու մի օր ասացիր, որ գրել չգիտեմ։ Դու ինձ փոխեցիր SMS գրող այն աղջկա հետ ու զարմացար, թե նա ինչքան խելացի է, կրքոտ ու խորամանկ։ Ես գիտեմ, որ սիրում ես, երբ խելացի է աղջիկը, կրքոտ ու սկզբունքային։ Հիշում եմ ինչպես էր ձայնդ դողում, երբ խոսում էիր ինձ հետ։ Դու պարտվել էիր։ Կյանքումդ առաջին անգամ աղջիկը չեկավ ժամադրության… Դու էլ նրա համար առած ծաղիկները ձեռքիդ եկար մեր տուն… Ես գիտեմ, երբ ուրիշի հետ ես լինում, երբ թաքուն ինչ-որ բաներ ես անում ու գիտես, որ ինձ վատ կզգամ, անպայման ծաղիկներ ես բերում, ու այդ ժամերը, որ անցկացնում ենք միասին, լինում են ամենաերջանիկները։ Իզուր անկեղծացա ու պատմեցի, որ SMS գրող աղջիկը ես եմ։ Կյանքումս առաջին անգամ քեզ տեսա խեղճացած, մեղկ, ու աչքերս լցվեցին։ Այդ պահին հայացքումդ կարդացի, որ տեսնում եմ քեզ վերջին անգամ ու չհանդիմանեցի։ Հայրս զարմացավ, երբ ճաշի սեղանից հրաժարվեցիր ու երերուն քայլերով հեռացար։ Նա քեզ հավատում է։ Ու քո այդ «անհետաձգելի գործերին» հաջողություն մաղթելով` ծիծաղեց. «Հեռախոսդ անջատեիր, էլի…»։ Չժպտացիր, ոչ ոք չնկատեց։ Երբ դուրս եկանք մուտք, դու վերելակի կոճակը սեղմեցիր, բայց սովորականի նման չհամբուրեցիր, միայն նետեցիր. «Կզանգեմ»։ Զանգեցիր։ Լուռ էինք։ Ես սկսեցի պատմել, որ…

… Նոր համար առա, որ ցածր սակագնով խոսենք, սակայն որոշեցի կատակել ու քեզ առաջին SMS-ն ուղարկեցի։ Ապրիլի 6-ն էր։ Ես Սևանում էի` Սոնայենց տանը, դու էլ գիտեիր։ Գիտե՞ս երկուսով ինչքան ուրախացանք, երբ չպատասխանեցիր։ Քնած էիր, հա՞։ Մենք էլ քնեցինք, իսկ առավոտյան իմ հաղորդագրության պատասխանն արդեն եկել էր։ 04։16` եղբորդ համարից։ Ու ամբողջ օրը դու քո հայտնաբերած Անժելայի հետ նամակներ էիք գրում իրար։ Իմ ապրիլի 7-ն անցավ առանց քո շնորհավորանքի։ Ու ժամադրեցի։ Արդեն Երևան էինք հասնում։ Որոշել էի գալ այդ ժամադրությանը, բայց ահավոր գլխացավ ունեցա ու գնացի տուն` պառկելու։ Գիտե՞ս ինձ ինչ մնաց այս ամենից։ Երբ պատմելուց հետո լռեցի, դու հիշեցրիր մեր հին խոսակցությունները, էլի ինչ-որ բաներ ու ասացիր` հաջող, ես ձայն չհանեցի։ Ու ինձ մնաց վերջին անգամ արտասանած իմ անունը, որն ասում էիր ինչպես խելագար. «Անուշիկ, Անուշիկ, Անուշ, լսու՞մ ես, Անուշ»։ Ու կատաղած ամեն ինչից` իմ լռությունից, քո պարտությունից, նետեցիր լսափողը։ Եվ այլևս չզանգեցիր։ Ինչպես որ ես։ Դու սիրում էիր աղջիկների «հոգու հետ խաղալ», ու SMS-ներդ հաշվի չառա, բայց մինչև վերջին րոպեն աղոթում էի, որ չգնաս այդ անիծյալ ժամադրությանը ու չընկնես թակարդը, որ երկուսով էինք սարքել։ Սոնան լռեց, երբ հարցրի, ուրեմն գնացել էիր։ Ու որ քո սովորության համաձայն, որպես ջենթլմեն, ևս 30 րոպե այդպես տխուր չկանգնեիր, նա իմ` անծանոթուհու անունից գրեց, որ չսպասես…

Ես այլևս չեմ հավաքի քո համարը, այլևս քեզ չեմ տեսնի, գիտեմ` կկորես։ Բայց ինչպես շատ-շատ առաջ, ու հիմա ավելի ուժեղ, ես… ունեմ քո կարիքը…»

25.05.2007

Google